TAŞINDIK (::
Arkadaşlar;http://askinelinden.wordpress.com/adresine taşındım,haberiniz olsun.Gerçi bunuda kullanacağım inşAALLAH
« Önceki :: Sonraki »
Hanzala'yı Gördüm Düşümde...
Bir sabah yeliydi esen odamın içinde,
Günlerdir zalimlerin yaptıkları kanıyor ta içimde.
Okunmamıştı henüz ezanı Muhammedî
Seccademi serdim, elimde tesbih dilimde sübhanallah…
Tarifsiz heyecanlar, tarifsiz acılar vardı içimde.
Beklerken okunsun diye ezanlar, geçiverdi içim bir an
Düş müydü, gerçek miydi, anlayamadım o an.
Çıkıverdi bir nur misali aydınlık duvarlardan
Nur yüzlü, ateş gibi bakışlı yiğit bir delikanlı.
Beyaz ihramlara bürünmüş Ashap gibiydi.
Omuzlarına poşu bağlamıştı. Bir elinde irice bir taş
Bir elinde zarif bir tesbih vardı.
Uzattı tesbihi, "al" dedi, "bunu çek, acıların ve umutların ağcından yapıldı.
Kerbela'da imam Hüseyin'in elinde dizildi bu tesbih.
Taneleri Filistin'den, Çeçenya'dan, Açe'den Felluce'den getirildi.
İmamesini İstanbul'da sen bağlarsın" dedi.
Görmemiştim bu güne değin bu kadar mübarek bir çehre.
Şeyh miydi, imam mıydı, yoksa
Ashabı güzinden bir mübarek zâd mıydı?
Uzattığı tesbihi aldım, misk kokuyordu,
Odam cennet rayihalarıyla doldu. Ama kan damlıyordu.
Tanelerinden damla damla kan damlıyordu.
"Dedelerinin kanı, Filistin'de, Hicaz'da, Yemen'de
şehit düşen Osmanlı askeri'nin kanı."
"Ölmediler, biliyor musun" dedi.
Elini omzuma koydu, sımsıcaktı. Kalbimin fırlayacağını zannettim.
Sımsıcaktı eli, yüreği gibi yanıyordu bütün bedeni.
Onlar Gazze'de bizimle dövüşüyorlar,
Siz gelmediniz ama dedelerin bizimle direniyorlar.
Diz çöktü. Dizleri değiyordu dizlerime.
"Bizi yalnız bırakmayın" dedi.
Masmavi gözleri öfkeyle parlıyordu.
Yüzünün nuru odamı aydınlatıyordu.
Bıraktı elindeki taşı seccademin üstüne.
"bunu koy secde yerine, Filistin'in öfkesini
Filistinlinin acısını koy yüreğinin en derinine."
Kimsin diye sorabildim kendisine.
Utancımdan bakamıyordum nur yüzüne.
Kimsin sen, melek misin?
Ermiş mi, derviş misin?
Sımsıkı sardı beni. Sıktı sıktı, sonra bıraktı.
Filistin'im ben, Hanzala'yım.
İşte yüzümü döndüm sana.
Arkam kavmime dönüktür benim,
Yüzüm Anadolu'ya her daim.
Umutlarımızı, yarınlarımızı emanet ediyorum sana.
Bizler sizlerin yetim evlatlarınızız,
Sizlerin terk ettiğiniz insanlarız, Filistin'im ben,
Hanzala'yım.
"Eşhedüenla ilahe illallah
Eşhedüenla ilahe illallah"
"Eşhedüenne Muhammeden Resulullah
Eşhedüenne Muhammeden Resulullah"
Nidalarıyla doldu odam,
Şahadet sesleriyle çınladı kulaklarım.
Ayağa kalktı, nurlar saçıyordu her tarafa.
Ağır adımlarla giderken;
"Hayyale hayrul amel
Hayyale hayrul amel"
Sedaları işitildi ağzından.
Bu sabah Hanzala'yı gördüm düşümde.
Bilal Atış
Günlerdir zalimlerin yaptıkları kanıyor ta içimde.
Okunmamıştı henüz ezanı Muhammedî
Seccademi serdim, elimde tesbih dilimde sübhanallah…
Tarifsiz heyecanlar, tarifsiz acılar vardı içimde.
Beklerken okunsun diye ezanlar, geçiverdi içim bir an
Düş müydü, gerçek miydi, anlayamadım o an.
Çıkıverdi bir nur misali aydınlık duvarlardan
Nur yüzlü, ateş gibi bakışlı yiğit bir delikanlı.
Beyaz ihramlara bürünmüş Ashap gibiydi.
Omuzlarına poşu bağlamıştı. Bir elinde irice bir taş
Bir elinde zarif bir tesbih vardı.
Uzattı tesbihi, "al" dedi, "bunu çek, acıların ve umutların ağcından yapıldı.
Kerbela'da imam Hüseyin'in elinde dizildi bu tesbih.
Taneleri Filistin'den, Çeçenya'dan, Açe'den Felluce'den getirildi.
İmamesini İstanbul'da sen bağlarsın" dedi.
Görmemiştim bu güne değin bu kadar mübarek bir çehre.
Şeyh miydi, imam mıydı, yoksa
Ashabı güzinden bir mübarek zâd mıydı?
Uzattığı tesbihi aldım, misk kokuyordu,
Odam cennet rayihalarıyla doldu. Ama kan damlıyordu.
Tanelerinden damla damla kan damlıyordu.
"Dedelerinin kanı, Filistin'de, Hicaz'da, Yemen'de
şehit düşen Osmanlı askeri'nin kanı."
"Ölmediler, biliyor musun" dedi.
Elini omzuma koydu, sımsıcaktı. Kalbimin fırlayacağını zannettim.
Sımsıcaktı eli, yüreği gibi yanıyordu bütün bedeni.
Onlar Gazze'de bizimle dövüşüyorlar,
Siz gelmediniz ama dedelerin bizimle direniyorlar.
Diz çöktü. Dizleri değiyordu dizlerime.
"Bizi yalnız bırakmayın" dedi.
Masmavi gözleri öfkeyle parlıyordu.
Yüzünün nuru odamı aydınlatıyordu.
Bıraktı elindeki taşı seccademin üstüne.
"bunu koy secde yerine, Filistin'in öfkesini
Filistinlinin acısını koy yüreğinin en derinine."
Kimsin diye sorabildim kendisine.
Utancımdan bakamıyordum nur yüzüne.
Kimsin sen, melek misin?
Ermiş mi, derviş misin?
Sımsıkı sardı beni. Sıktı sıktı, sonra bıraktı.
Filistin'im ben, Hanzala'yım.
İşte yüzümü döndüm sana.
Arkam kavmime dönüktür benim,
Yüzüm Anadolu'ya her daim.
Umutlarımızı, yarınlarımızı emanet ediyorum sana.
Bizler sizlerin yetim evlatlarınızız,
Sizlerin terk ettiğiniz insanlarız, Filistin'im ben,
Hanzala'yım.
"Eşhedüenla ilahe illallah
Eşhedüenla ilahe illallah"
"Eşhedüenne Muhammeden Resulullah
Eşhedüenne Muhammeden Resulullah"
Nidalarıyla doldu odam,
Şahadet sesleriyle çınladı kulaklarım.
Ayağa kalktı, nurlar saçıyordu her tarafa.
Ağır adımlarla giderken;
"Hayyale hayrul amel
Hayyale hayrul amel"
Sedaları işitildi ağzından.
Bu sabah Hanzala'yı gördüm düşümde.
Bilal Atış
Siyah LaLe ve Tefekkür
"…Kendileri zaruret içinde bulunsalar bile onları kendilerine tercih ederler. Kim nefsinin cimriliğinden korunursa, işte onlar kurtuluşa erenlerdir.” (Haşir Suresi 59-9)
Siyah Lale ,“Gamdan güler zevali melalime ağlarım “der sanki lisan-i haliyle… Türdeşi olan beyaz laleler haz ve zevk yolcusuyken o çileye taliptir zira… O, hak nebiye kulak hatta yürek veren…”Benim bildiğimi bilseydiniz az güler çok ağlardınız” diyen o hak nebi’ye… Gözyaşı ile beslenir siyah lale… Ruhu tertemizdir zira çile banyosunda yıkanır her daim… Şiirseldir ve açıktır ilhama bundan dolayı… O acıyı şerbet tadında yudumlar, yudumlarken türdeşleri hayatı şehvet tadında… “Ekserunnas” değil “ulul elbab” olma makamıdır onun ki… Ali bin Ebi Talib’in sözündeki gibi “İnsanlar arasında insanlardan bir insan olmak” ama dik durmak ve prensip sahibi olmak… Alexendra Dumas’ın “Siyah Lale “ romanında vurgu yaptığı gibi ilkeli olabilmek… O basit bir Stoaci değildir asla… Izdırab onun mesleği değil davasıdır zira…
Yüreğine sekine inmiştir çoktan… O halinden memnundur zira…
Tarihin karanlık sayfalarında açar siyah lale… Her Hak yolcusu bir siyah lale âdeta… Sümeyye siyah bir lale mesela… Rabbim
ve Resulum Muhammed dediği için yatırılır çölün ortasına… Sövmesi istenir ’ın Resuluna… O ise şehadetini tekrar eder tükürür gibi Ebu Cehil’in suratına…O çileye taliptir zira… Böylece yarılır vücudu ailesinin gözleri önünde ve vücudu olur parça parça… Ak yürekli siyah lale kan verir böylece yeryüzünün damarlarına… O çileyi yudumlar şerbet tadında…~~~~~~~~
Mus’ab bin Umeyr siyah bir lale çölün bağrında açan… Rahatı ve konforu yüreğinin eliyle itenlerden ve
Resulünun yolundan gidenlerden… Mekke’nin en güzel delikanlısı… Güzelliği dillere destan… Ama o maddesinin enkazı altında değil… O, Hakka dilbeste… Mekkeli kızların kendisine aşk mektubu gönderdiği ama O en büyük aşk'ın peşinde… Resulü Uhud’ta iken İslam’ın bayraktarlığını yapan… İlay-i kelimetullah için vücudu parça parça doğranan… Parçalanmayan bir imanı var zira… Onun aşk'ına ’ın elçisi şahit… Sireti sureti kadar güzel siyah bir lale zira çileyi aşk makamında yudumlayan bir başka güzel o….~~~~~~~~
Siyah lale gündüzü yaşarken geceyi hatırlatan ve rahatı zahmette, sefayı çilede bulanların çiçeği… Rahmete mazhar olmanın sırrının zahmetten geçtiğini fark edenlerin… Çile ve ızdırabı yudumlayan bir Hak yolcusunun ruh potresini hatırlatır siyah lale… Saçım kadar başım olsa her gün birini koparsalar yinede davamdan vazgeçmem diyenlerin ve zindanda zahmeti değil rahmeti keşfedenlerin… Cibril soruyordu
Resuluna “Ey Resul! Kul bir peygamber mi yoksa kral bir peygamber mi olmayı yeğlersin? “ Resulu kul peygamber olmayı diyordu… Siyah lale peygamber mahfiyeti…. Siyah lale tevazu…Fatima ahlakını hatırlatır siyah lale… Elleri nasır tutan bir hizmetçisi dahi olmayan masum Fatimayı… Zahmetin altındaki ince rahmeti keşfeden bir yüce isim Fatima… Rabiatül Adeviye yine bir numune-i imtisal ilk nesillerden ahlakı ve erdemiyle temayüz eden … Haz yerine çile dolu zühd ve takva eksenli bir hayatı seçen…. Zeynep el Gazali bunun çağdas bir örneği… Bunun nice örnekleri var tükenmedi tükenmeyecek asla…
Siyah lale bir isar tablosu…Tefani sırrı var onda… Başkaları için yaşamanın ve fedakarlığın ve dolayısıyla çileyi yudumlamanın tadı var… Her vakıf insanı bir siyah lale… Siyah lale yüreğime kayıtlı bir divan ve siyah lale yüreğimin dudaklarındaki dua'm… Siyah lale vakar ve siyah lale diğergam bir yüreğin sembolik anlatımı… Siyah lale yürek bahçemizin nadide çiçeği… Onu ot görenlere ne YAZIK!
Bilgin ERDOĞAN